مرجع آموزش، فناوری، هوش مصنوعی و اخبار روز فضای مجازی
در میان تمام اتاقهای گفتگوی یکپارس، اتاقی وجود داشت که حال و هوای متفاوتی داشت؛ اتاقی که بیشتر از آنکه محل گفتگوی معمولی باشد، پاتوق عاشقان شعر، ادبیات و احساس بود.
کاربران قدیمی آن را با نام روم شعر میشناختند.
مقدمه
گاهی بعضی از نامها، فقط یک نام نیستند؛ بلکه بخشی از خاطرات یک نسل را در خود جای دادهاند. کافی است نام آنها را بشنویم تا ذهنمان به سالهایی برگردد که اینترنت هنوز ساده، آرام و صمیمی بود؛ زمانی که خبری از شبکههای اجتماعی امروزی، لایک، استوری و الگوریتمهای پیچیده نبود و کاربران برای گفتگو، یادگیری و پیدا کردن دوستان جدید، ساعتها در انجمنها و چترومها وقت میگذراندند.
برای بسیاری از کاربران قدیمی اینترنت ایران، «یکپارس» یا یکپارسی دقیقاً چنین جایگاهی داشت. شاید امروز دیگر اثری از آن سایت، انجمن و چتروم باقی نمانده باشد، اما خاطراتش هنوز در ذهن هزاران نفر زنده است؛ خاطراتی که با هیچ فناوری جدیدی جایگزین نمیشوند.
این نوشته، روایت همان روزهای فراموشنشدنی است.